Welkom
bij de voorstelling van het
nieuwe boek van Tisa Pescar,
Jachtmaan. Mijn naam is Emma
van der Pols. Aan mij de eer
om u vandaag als eerste te woord
te staan
tijdens deze gedenkwaardige
gelegenheid. Gedenkwaardig,
omdat voor de schrijfster met
het officieel verschijnen van
dit boek een mijlpaal bereikt
is. Vanaf vandaag ligt haar
boek Jachtmaan in de winkels.
Vanaf dit moment is het loslaten
van een werk, dat haar leven
een tijdlang geregeerd heeft,
een feit. Geen zinnen meer bijschaven,
geen leestekens meer plaatsen.
Het is definitief, dit is Jachtmaan.
Een
spannend moment. Voor elke schrijver
en, naar ik mij voor kan stellen,
ook voor Tisa. Niet omdat er
nog iets te verbeteren is aan
het boek, maar omdat iets dat
voorheen alleen nog maar van
haar was, nu van de wereld is.
En zelfs ik vind dit een zenuwslopend
moment. Niet alleen omdat ik
hier in het openbaar een groep
mensen toespreek, maar ook omdat
ik dit boek vanaf het begin
heb mogen volgen. Ik heb het
als één van de proeflezers definitieve
vorm mogen zien aannemen. En
ik ben er apentrots op, net
als ik apentrots op de schrijfster
ben. Maar u hoeft mijn woord
er uiteraard niet voor aan te
nemen. Ik laat het boek graag
voor zich spreken.
Nadat ze jaren in het verre
Australië heeft gewoond, keert
Maire Marceau terug naar Frankrijk.
Zij trekt in bij haar broer,
de kunstenaar Pascal, die met
vrienden een afgelegen huis
in een uitgestrekt bos bewoont.
Pascal en zijn huisgenoten,
de feeërieke Eris, de erfheks
Cat en de mysterieuze Radu,
ontvangen haar met open armen.
Toch wordt de onderhuidse spanning
in het huis steeds tastbaarder.
Al snel wordt Maire geconfronteerd
met vreemde gebeurtenissen.
Wat verbergen Pascal en zijn
vrienden voor Maire? Waar verdwijnen
zij regelmatig 's nachts naartoe?
En wat hebben Radu's afkomst
en zijn zoektocht naar een eeuwenoud
document met dit alles te maken?
Met
'Jachtmaan' neemt Tisa Pescar
(1967, Rotterdam) haar lezers
mee naar een wereld waar we
hopelijk nooit in terechtkomen.
Op ingenieuze wijze ontsluiert
zij langzaam maar zeker het
duistere geheim dat de hoofdrolspelers
verborgen houden.
Wat
ik net voorlas is de achterflap
van het boek. Het schrijven
van deze achterflap was zonder
twijfel een enorme uitdaging.
Hoe maak je een potentiële lezer
duidelijk dat dit boek meer
dan de moeite van het lezen
waard is, zonder dat je meteen
als spoiler werkt? Dat geldt
natuurlijk voor veel boeken,
maar met een boek als Jachtmaan
geldt het driedubbel. Het is
ook al moeilijk om het boek
te classificeren. Welk genre
behoort het nu eigenlijk toe?
Een thriller? Ja, wel in de
zin van 'spannend boek', maar
het dekt toch niet helemaal
de lading? Fantasy dan? Hmm,
er zijn wel fantasy elementen
te vinden, maar de setting is
niet bepaald fantasy te noemen?
Is het dan horror te noemen?
Tja, nee, ja, er zijn zeker
momenten te vinden die we als
gruwelijk zouden kunnen omschrijven,
maar om het boek daarmee meteen
als horror te bestempelen, gaat
veel te ver. En zo kan ik nog
wel even doorgaan. Uiteindelijk
past de term 'bovennatuurlijke
suspense' nog het beste. Tisa's
werk laat zich gewoonweg niet
zo makkelijk in een eenduidig
hokje vatten.
Nog een stukje Jachtmaan: Na
een minuut of tien bereikte
ik een splitsing waar een enorme
eikenboom als een majestueuze
schildwacht uit de grond oprees.
Zijn takken waren knoestig en
dik. De duizenden geschulpte
bladeren bewogen traag heen
en weer in de wind. Ik besloot
hier even te blijven en ging
tussen de met mos begroeide
wortels op de grond zitten.
Met mijn ogen dicht leunde ik
tegen de ruwe bast van de boom.
De indringende geur van brandnetels
en fluitenkruid prikkelde in
mijn neus. De bladeren boven
mijn hoofd ruisten zacht, als
een natuurlijke symfonie met
de wind als dirigent. Van alle
kanten weerklonk het getjilp
van vogels.
Ik denk dat ik op zijn hoogst
vijf minuten onder de eik zat,
toen de harmonie ruw werd verstoord
door het benauwende gevoel dat
ik werd gadegeslagen. Vlug opende
ik mijn ogen en speurde de omgeving
af. Niemand te zien. Ik ontspande
me weer en leunde met mijn rug
tegen de stam. Ik had het me
vast verbeeld. Wie kwam hier
nou? Pascal had me zelf verteld
dat het gebied verlaten was
en afgelegen. Toch werd ik enkele
minuten later opnieuw overvallen
door het gevoel dat ik bekeken
werd. Deze keer wist ik het
zeker. Iets of iemand hield
me vanaf een afstandje in de
gaten. Ik huiverde en kwam behoedzaam
overeind. Haastig liep ik terug
richting ven. Tegen de tijd
dat ik de bosrand bereikte,
was ik buiten adem van het snelle
lopen en bonkte mijn hart als
een bezetene in mijn keel.
Dit
kleine inhoudelijke tipje van
de sluier van Jachtmaan, laat
meteen zien waarom dit boek
de moeite van het lezen waard
is. De beschrijvende vermogens
van Tisa zijn aanzienlijk. Het
is helemaal niet moeilijk om
een beeld te schetsen van de
omgeving waarin Maire zich bevindt.
Sterker nog, je kunt de bladeren
bijna horen ruisen en de kruiden
ruiken. De haren in je nek gaan
overeind staan, door het onbehaaglijke
gevoel dat je bekruipt en meebeleeft
met Maire. Dat is de kracht
van Tisa Pescar. Combineer haar
schilderende manier van schrijven
met het spannende plot dat zij
gedurende het boek geweven én
ontrafeld heeft, en je bent
al een eind op weg om haar stijl
van schrijven te leren kennen.
Maar je bent er dan nog niet.
Want wat Tisa echt Tisa maakt,
is haar onconventionele onderwerpskeuzes
en karakters. En daar kan ik
u helaas nu net weer niet teveel
over vertellen. Ik zou de verrassing
maar bederven, en dat is uiteraard
niet de bedoeling.
En dat is ook waarom ik er nu
een einde aan ga breien en plaats
ga maken voor de volgende spreker,
die de dankbare taak heeft u
uit Jachtmaan voor te lezen.
Maar voor ik ga, wil ik u nog
het volgende meegeven: ga het
boek lezen, verwacht het onverwachte,
want, om het in goed Nederlands
uit te drukken (maar niet heus),
Jachtmaan is een boek with a
twist and a bite.
